ก็วันเดียวกับที่ซื้อขี้ไต้แหละค่ะ
เดินกลับจากปากคลองตลาด ผ่านหน้าเพาะช่าง
แถวๆร้านสมใจ นึกได้ว่าจะเปลี่ยนรองเท้าแตะที่ใส่อยู่บ้านใหม่
ไอ้คู่ที่ใส่อยู่พื้นมันแยกส่วนซะแระ ซื้อมาก็แพง
ซื้อเพราะยี่ห้อนะคะนั่น ฮ่วยใส่ได้กี่เดือนเองเนี่ย
ตอนนี้เลยเปลี่ยนใจ สูงสุดคือสู่สามัญมากๆ
รองเท้าแตะยางยี่ห้อที่เป็นรูปช้างแหละค่ะ
คู่ละ 65 บาท สบายใจไทยแลนด์
จะกลับอยู่แล้วเชียว ไปเห็นรองเท้ากังฟู ที่เด็กๆ มันฮิตใส่กันอยู่ช่วงนึง
เห็นมีลายสก๊อตด้วย เลยลองถามไซส์ มีด้วยแฮะ
ถ้าเห็นในภาพจะรู้ว่า แนทเท้ายักษ์มากกกกก

โอ้วววว แถมราคาคู่ละ 200 บาท เออ ดีวุ้ย เกือบซื้อแบรนด์นอก(ทำในไทย)
คู่ละเป็นพัน แล้วมั๊ยละ แต่ดีนะที่มันขึ้นหลักพันเลยเก็บไว้ก่อน
นี่แบรนด์ไทย ทำในไทย ราคาคนไทย เอาหว่ะ
ลายน่ารัก กิ๊วกิ๊ว ดี โดยส่วนตัวชอบลายสก๊อตอยู่แล้วค่ะ
บ่นๆ เงินไม่พอใช้ แต่ก็ซื้อรองเท้าอีกจนได้
ซื้อเสร็จ ชั้นทำอะไรลงไปเนี่ย แต่ชั้นชอบนี่นา รองเท้ากังฟูลายสก๊อต

นี่แหละผู้หญิงนักช้อป
สรุป ผ้าใบบางๆ ใส่สบายๆ มีไซส์ใหญ่ คนไทยทำ ราคาคนไทย ลายน่ารัก พื้นไม่น่าลื่นนะ
ขอบคุณที่เข้ามาชมค่า

ที่บ้านแนทยังใช้เตาถ่านอยู่เลย ถึงอยู่ในเืมืองกรุงก็เถอะ
หลังจากไม่ได้ใช้ขี้ไต้มานานหลายปี (ใช้เผากระดาษเอา)
ก็เลยแวะตลาดปีระกา ซื้อขี้ไต้สักกล่อง
เมื่อสิบกว่าปีก่อนมีขี้ไต้แบบไร้ควันด้วย ติดง่ายดี
แต่คนขายบอกเดี๋ยวนี้ไม่ทำแล้ว มีแต่แบบห่อใบจาก กับแบบกล่องนี่แหละ

ขี้ไต้ติดเตาถ่านทำมาจาก
เมื่อก่อนชาวบ้านทำจากต้นเหียง เจาะรู แล้วสุมไฟให้น้ำยางไหลออกมา ทิ้งไว้ประมาณสามวัน ชาวบ้านก็จะไปตักน้ำยาง ในช่วงเวลาก่อนเที่ยงวัน
พอได้น้ำยางก็จะใช้ไม้มาตำเป็นชิ้นเล็กๆ คลุกน้ำยาง และใช้ใบมะพร้าวสดวางสานต่อกันด้วยได้กลัด
นำขี้ไต้มาใส่ใบมะพร้าว เต็มแล้วก็ห่อแล้วมัดด้วยตอกให้แน่นที่สุด
ส่วนประกอบของขี้ไต้ทั่วๆไปในรุ่นต่อมา คือ น้ำมันยาง ชัน ไม้ยางสับเป็นชิ้นเล็ก เปลือกต้นยาง และใบลาน ค่ะ
ตอนนี้จะเห็นก็ขี้ใต้อัดแข็งเป็นแผ่นแบบนี้แหละคะ
ส่วนวิธีการติดเตาถ่าน ก็มีหลายเทคนิคค่ะ
แต่ที่บ้านแนทก็จะใช้ขี้ได้สัก 2 ก้อน จุดขี้ไต้ให้ติดไฟ วางลงตรงกลางเตา
แล้วค่อยๆคีบถ่านวางซ้อนๆ กันขึ้นไป ให้อยู่รอบๆขี้ไต้
ต้องให้มีอากาศด้วยนะคะ เพราะไฟติดได้ต้องมีออกซิเจนค่ะ
ถ้าสุมมากไป เดี๋ยวขี้ไต้ดับ แล้วก็รอจนขี้ไต้หมด เขี่ยถ่านให้กระจายออก
แล้วก็ใส่ถ่านเพิ่ม พัดเข้าไปค่ะ เดี๋ยวก็ติด

มะช่าย dark chocolate นะจ๊ะ
ขอบคุณที่เข้ามาชม

เราหาเธอเจอแล้วสินะ เย้ เย
ไม่ใช่อย่างน้านนนค่า
เข็มเย็บผ้ายืด ค่า  ตามหามานาน เดินเข้าไปในสำเพ็งก็เจอแล้ว
เดินเข้าไปถามร้านขายอุปกรณ์เย็บผ้า
เถ้าแก่เนี๊ยรุ่นอาม่า หันหลังไปหยิบในตู้ให้ แล้วบอกราคา 100 บาท
โอ้ว ห่อหมกใบยอ!!! อะไรกันเนี่ย แพงจัง
แต่ ได้มาตั้ง 12 อันเชียวนะ หารแล้วก็โออยู่
สอบถามเถ้าแก่เนี้ย เพิ่มเติมได้ความว่าไม่ต้องใช้ด้ายยืดหรอก
ใช้ด้ายธรรมดาก็เย็บไ้ด้แล้ว  อ๋ออออ อย่างนี้นี่เอง

อิอิ ห่อมันโบราณได้ใจมากเลยค่ะ

เข็มปลายทองด้วย
ที่ตามหาเข็มเย็บผ้ายืดเพราะจะมาตัดขากางเกงนอนค่ะ บางตัวมันยาวลากพื้น
กลัวสะดุดขากางเกงหน้าคว่ำ ฟันกระด่ายหักซะก่อนค่ะ
แต่กางเกงคงจะได้ซื้อใหม่ก่อนที่จะเย็บ หะหะหะ
ตอนนี้ก็มีโปรเจคใหม่ที่จะทำค่ะ เดี๋ยวผ้าเสร็จแล้วจะโพสอีกทีค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาชมนะคะ